Kroegen en volksvermaak

Een van die vele leuke, kleine Finse musea is het Sinebrychoff-museum in Helsinki. Wij waren daar onlangs voor de tentoonstelling "Kroegen en volksvermaak" met een groot aantal schilderijen en pentekeningen van Hollandse en Vlaamse meesters uit de 17e eeuw. We zagen o.a. werken van Steen, Ter Borch, Ostade, Rembrandt, Brueghel de Jongere, Brouwer, Dirk Hals en Teniers. Niet alleen de vrolijke kanten van het drinken waren te zien, maar ook de minder prettige kanten: vechtpartijen, seksuele intimidatie en braken.

In de kelder van het museum was een tentoonstelling van de reclame door de jaren heen van het biermerk KOFF. De aanleiding voor deze tentoonstelling is de deregulering in Finland van de verkoop van licht-alcoholisch bier in 1969.
Het verband tussen kunst en bier ligt in dit geval als volgt. De uit Rusland afkomstige Nikolai Sinebrychoff verwierf in 1819 het alleenrecht om bier te mogen brouwen en te verkopen in Helsinki. Hij liet in 1848 een brouwerij bouwen op de plaats naast het huidige museum. De zaken gingen kennelijk zo goed, dat de familie kunst ging verzamelen, de basis voor het huidige museum. In 1921 schonk de familie de gehele kunstcollectie aan de Finse Staat. De bierbrouwerij werd voortgezet en maakt sinds 2000 deel uit van de Deense Carlsberg-groep.

De kop boven de recensie van de tentoonstellingen in onze krant luidde: "Sterke drank smaakte al eeuwen geleden in Nederland. En het bier veel later in Finland."

Bij de kassa van het museum meldde ik dat ik ook een oude Hollander was. Het leverde wel een glimlach, maar geen anderhalve euro korting voor gepensioneerden op. Maar wij zijn ook nog maar geprepensioneerd.

Nederlandstalige politiehond vrijgesproken, en zijn baas ook

De rechtbank van Lahti heeft een politieman vrijgesproken in de zaak van de "allochtone politiehond." De politieman was door een 35-jarige man uit Hollola beschuldigd van mishandeling en ambtsmisbruik bij een nachtelijke achtervolging in september 2007. De man uit Hollola was in zijn woonplaats met de auto tegen de vangrails gebotst, en het bos in gevlucht toen de politie hem met een politiehond op het spoor was. De man vertelde de rechtbank dat hij op de grond was gaan liggen, en dat de politie tweemaal de hond het bevel "pure" (= "bijt") had gegeven. Hij kreeg bijtwonden in beide benen en moest drie maanden ziekteverlof nemen. Hij eiste van de politieman en van de Staat 9000 euro schadevergoeding.

De rechtbank geloofde niet dat zo'n ervaren "hondenpolitieman" het bijt-bevel zou hebben gegeven. Dat gebeurt alleen maar in heel bijzondere gevallen. Volgens de rechtbank zat het verhaal van de man uit Hollola vol tegenstrijdigheden, waarbij de rechtbank meewoog dat de man die nacht in beschonken toestand verkeerde. Bovendien was de commandotaal van de in Nederland opgeleide hond nog steeds het Nederlands, zodat de hond Finstalige bevelen niet eens zou kunnen begrijpen.

De wachtmeester, die al 2000 achtervolgingen met politiehonden achter de rug had, vertelde de rechtbank dat de hond aan een lijn van 10 meter werd geleid, en dat de hond op een gegeven moment kreunend naar achter was gevlogen, omdat naar hem getrapt werd. De politie commandeerde de man op te houden met trappen en trekken. De wachtmeester verklaarde dat iemand die zich rustig overgeeft vier "nette gaatjes" in zijn benen krijgt en misschien wat blauwe plekken. Volgens de directeur van het politiehondeninstituut had de wachtmeester overeenkomstig de instructies gehandeld. Als naar een politiehond wordt getrapt, zal deze de hele tijd het doelwit blijven vasthouden.

De rechtbank oordeelde dat de man uit Hollola de verwondingen aan zichzelf te wijten had, en veroordeelde hem tot het betalen van de proceskosten ad 750 euro.
(Bron: Etelä-Suomen Sanomat van 17 september 2009)

Karaoke en Sibelius

Vandaag en morgen worden in Lahti de Wereldkampioenschappen Karaoke gehouden. met deelnemers uit zo’n 25 landen. Maar wij geven dit weekend de voorkeur aan de concerten tijdens het Sibelius-festival, vanavond met o.a. het vioolconcert en de derde symfonie van Jean Sibelius. Uitvoerenden zijn Sinfonia Lahti o.l.v. Jukka-Pekka Saraste en Henning Kraggerud (viool) uit Noorwegen.
Het luisteren naar het vioolconcert van Sibelius is te vergelijken met karaoke, want je zou bijna iedere noot willen meezingen. Maar dat mag natuurlijk niet. Wij zullen ons beheersen, te meer omdat we weten dat niet ver van ons vandaan nog twee Nederlanders in de zaal zitten: Wim en Caroline uit Maastricht, verwoede fans van Sibelius en van dit LSO (Lahti Symphony Orchestra, niet te verwarren met Limburgs Symfonieorkest). Dat zegt toch wel wat. Want, staan Maastrichtenaren niet bekend om hun chauvinisme?

Aber, nicht bei uns in Finnland!

Gistermiddag zat ik met zo'n 1800 anderen op de tribune bij de kwartfinale in Lahti van het EK Voetbal voor vrouwen. Het betrof de wedstrijd tussen Duitsland en Italië (2-1). Voor mij zat een Duitse supporter van zo'n 40 jaar, een Einzelgänger, zo te zien. Al een half uur voor de wedstrijd probeerde hij de stemming er in te brengen door aanhoudend een ongelooflijke herrie te maken met een ratel. Een vreselijk doordringend geluid, dat door merg en been gaat. Ook anderen (Finse toeschouwers) in mijn buurt hadden er last van. Dus sprak ik de man aan met "Bitte!" (10x). Hij keek me zeer verbaasd aan en zei: "Mensch, das gehört doch zum Fussball!" Ik bestreed dat, en zei dus "Das gehört nicht zum Fussball, allerdings nicht bei uns in Finnland!". Dat hielp gelukkig. De ratel heeft hij maar een paar keer gebruikt, en dan alleen nog maar heel kort (bij de aftrap, de doelpunten en het eindsignaal).
Toch maar goed dat hij mij voor een Fin aanzag. Een zekere mate van integratie kan soms echt geen kwaad.

In onze krant stond een lovend commentaar over de sfeer bij de wedstrijd tussen Denemarken en Nederland, een week geleden. Zoiets had men nog nooit meegemaakt bij een voetbalwedstrijd in Lahti. De Deense supporters waren vergezeld van een drumband (gelukkig stonden ze ver van ons vandaan), en de Nederlandse supporters deden het uitsluitend met vocale middelen.

The Best of Sinfonia Lahti & Rajaton

Deze week begint in Lahti het concertseizoen. Op drie achtereenvolgende avonden is in het Sibeliustalo Queen- en ABBA-muziek te horen, uitgevoerd door Sinfonia Lahti o.l.v. Jaakko Kuusisto, en de zanggroep Rajaton. De drie concerten zijn al maanden geleden uitverkocht.
De titel "The Best of Sinfonia & Rajaton" verwijst naar de beide succesvolle cd's die Sinfonia Lahti en Rajaton samen hebben gemaakt.
Omdat Sinfonia Lahti dit jaar 60 jaar bestaat kwam het orkest deze week met een speciale aanbieding: de generale repetitie vandaag kon gratis worden bijgewoond. De (900) kaartjes hiervoor waren in een mum "uitverkocht". Wij waren bij de gelukkigen. Dus zaten wij vanmorgen op de allervoorste rij, in een disco-achtige omgeving, een uur lang te luisteren naar vooral Queen-muziek. (Wij zijn meer van ABBA, maar nog meer van Sibelius. Volgende week vindt hier het Sibelius-festival plaats: 5 concerten in 4 dagen. En wij zijn daarbij!)

Beppe

Vandaag precies 100 jaar geleden werd mijn moeder ("mem"), Antina Postma, geboren, elf dagen na mijn vader. Vanaf het moment waarop ze oma werd (1967) noemden wij haar "beppe".
Wat voor moeder was ze? Precies zoals een moeder moet zijn: lief en zorgzaam. Ze lette erop dat we er schoon bij liepen. Ze was voor ons (maar ook voor anderen) een vraagbaak en wist overal raad op. Als onze spullen weer eens zoek waren, wist zij wel waar die lagen. Wat was het gezellig als we eens ziek thuis van school waren (op de divan in de voorkamer, met stapels Donald Duck en De Spiegel onder het bed).
Soms vond ik haar wel eens lastig. Zo moest ik een bepaalde periode eerst thuiskomen uit de lagere school om een krentenbol te eten en een beker melk te drinken (ik was toen nogal mager), voordat ik met mijn vriendjes mocht gaan voetballen. Dat ging dus van mijn zuivere speeltijd af.
Misschien was mijn moeder wel te bescheiden; ze plaatste zichzelf nooit op de voorgrond.
Ze overleed in 1991.

Oranje wint in Lahti

De Nederlandse vrouwen hebben zich vanavond in Lahti geplaatst voor de volgende ronde van het EK Voetbal in Finland. Ze wonnen met 2-1 (rust 0-0) van Denemarken. Natuurlijk waren ook wij in oranje T-shirt - op de foto nog thuis op de bank - onder de toeschouwers.  De Nederlandse dames stonden bijna de gehele wedstrijd onder zware Deense druk, en speelden onder het motto "mannen en kinderen eerst". Denemarken was verreweg het meest in balbezit. Oranje kreeg maar twee kansen, en dat leverde dus twee doelpunten op.

Een allochtone politiehond

De rechtbank in Lahti behandelde deze week een zaak tegen een politieman. Die wordt ervan beschuldigd dat hij niet heeft voorkomen dat iemand door een politiehond in de benen werd gebeten. Het slachtoffer - op de vlucht na drankmisbruik bij het autorijden - kon daardoor een paar maand niet werken.

Volgens de aanklacht was de politiehond niet kort genoeg aangelijnd geweest, en was de hond zelfs door de politieman opgehitst door het commando pure (= bijt!). Volgens de politieman en een getuige was dat laatste onzin. Dat bevel was niet gegeven. Want het betrof hier een Nederlandse politiehond, die als 3-4-jarige was ingevoerd uit Nederland, en nog steeds in het Nederlands zijn bevelen kreeg. De hond wist dus helemaal niet wat met 'pure' (spreek uit: 'poere') bedoeld werd.

Uitspraak over drie weken.

Een zomeravondconcert

“Tervetuloa kokemaan ensimmäinen naiskapellimestari historiassamme!” Letterlijk: “welkom om de eerste vrouwelijke dirigent in onze geschiedenis mee te maken”.
Dat wilden wij gisteravond natuurlijk niet missen: voor het eerst het harmonieorkest van de militaire muziekschool te Lahti onder leiding van een vrouwelijke dirigent. Dus luisterden wij met zo’n 250 anderen in de tuin van de kazerne een uurtje naar het orkest. O.a naar muziek uit de West Side Story en naar een potpourri van ABBA-liedjes. En keken we vooral naar de jonge dirigente (27 jaar), Aino Koskela, die een paar maanden stage loopt bij het orkest, en dit najaar de studie voor dirigent begint aan de Sibelius Academie te Helsinki bij niemand minder dan Leif Segerstam.

En natuurlijk moesten wij beiden tijdens het concert denken aan mijn vader, op de dag af 100 jaar geleden geboren. Hij was een groot liefhebber van HaFaBra, en speelde zelf cornet. Bij concerten lette hij altijd graag op de dirigent. Hoe minder die “zich aanstelde”, hoe beter.
Aino Koskela zou bij mijn vader een ruime voldoende hebben gehaald.

Trots op Lahti

Het WK Atletiek voor 35-plussers in Lahti is een groot succes geworden, mede dankzij de vlekkeloze organisatie en het prachtige weer. Alle reden om trots te zijn op onze stad.
Finland werd nummer 1 in het medailleklassement met 319 medailles (102 x goud, 114 x zilver en 103 x brons), voor Duitsland met 284 medailles (99 x goud, 97 x zilver en 88 x brons). Nederland werd 15e met 32 medailles (12 x goud, 10 x zilver en 10 x brons).

De afsluitende marathon, gelopen bij een temperatuur van 25 graden, werd gewonnen door de Rus Perminov met een tijd van 2.30.27. Langzaamste, maar toch 5e in haar klasse van 70+, was de Panamese Edilia Camargo met een tijd van 6.41.29. Het was leuk om de deelnemers, die twee keer aan ons voorbijtrokken, toe te juichen, zo mogelijk in hun eigen taal, bijv. “Heija Norge”, en dan een “tack” terug te krijgen. Helaas heb ik geen enkele Nederlander onder de deelnemers gezien.

Ik moest even terugdenken aan mijn werkzaam leven. Vast onderdeel daarvan was in de middagpauze een wandeling van een half uur door Heerlen, samen met twee jongere collega’s, beiden verwoede marathonlopers (Rotterdam, Berlijn, etc.). Een van hen zei onder het wandelen wel eens tegen mij: “Loop toch niet zo snel.” De pauzewandelingen beschouwde ik dan ook graag als mijn training van twee marathonlopers.

Handen schudden verboden!

In Lahti geldt momenteel voor alle sociale en gezondheidsafdelingen van de gemeente (dus ook in de ziekenhuizen) een verbod op het schudden van handen. De maatregel is genomen om de verspreiding van de varkensgriep (men spreekt hier nauwelijks over "Mexicaanse griep") in te dammen.
Stel je eens voor dat het niet-schudden van handen straks door iedereen wordt gewaardeerd, en de tijdelijke maatregel gaat gelden als algemeen goed gebruik.....

WK Atletiek (35+)

Vanmorgen hebben we even een kijkje genomen bij het WK Atletiek voor sporters boven de 35 jaar, dat van 28 juli tot en met 8 augustus wordt gehouden in Lahti. Er zijn zo’n 5500 deelnemers. Dat aantal is minder dan verwacht, waarschijnlijk door de economische crisis en de vrees voor de Mexicaanse griep.

Wij waren even bij het discuswerpen voor mannen boven 60 jaar, en bij het gewicht-gooien (‘kogelslingeren’) voor mannen boven de 80, 85 en 90 jaar. Toegegeven, bij deze wedstrijden zie je dus geen jonge lijven in een sexy outfit. Maar het enthousiasme en de inzet van de deelnemers is er niet minder om. En ook het corps van juryleden en hun assistenten is niet kleiner dan bij een “echte WK”.

Bij het kogelstoten voor mannen boven de 100 jaar won de Oostenrijker Alfred Proksch (startnummer 10001) deze week het goud met een afstand van 2,84 meter. Hij was de enige deelnemer in zijn klasse. De kersverse wereldkampioen heeft nog deelgenomen aan de Olympische Spelen van 1936, en werd daar (gedeeld) zesde bij het polsstokhoogspringen.
Vandaag werd ook de finale bij het polsstokhoogspringen voor mannen boven 60 jaar gehouden. Prominent deelnemer daarbij was Antti Kalliomäki, zilver op dit nummer bij de Olympische Spelen van Montreal in 1976, nu Fins parlementslid en ex-minister. Het werd voor hem een grote teleurstelling: hij sprong driemaal af op de aanvangshoogte van 3,40 meter. Zijn persoonlijk record bleef dus staan op 5,66 meter.

Het leven gaat verder

Een cliché, maar daarom niet minder waar.
Toch wil ik hier nog een paar persoonlijke opmerkingen maken over de begrafenis van mummu, de eerste begrafenis die ik in Finland meemaakte.

In Finland neemt men ruim de tijd voor een begrafenis, zowel voor de periode tussen overlijden en begrafenis, als voor de begrafenis zelf. De begrafenis verloopt heel stijlvol. Iedereen is gekleed in stemmig zwart.
Voor het begin van de afscheidsdienst (om 12.00 uur) hebben wij (haar zoon, vier schoonzoons en de oudste kleinzoon) de kist met mummu de kerk binnengedragen. Tijdens de dienst werden door familie, buren en kennissen bloemstukken bij de kist neergelegd, telkens onder het uitspreken van een kort woord ter nagedachtenis. Na de kerkdienst hebben wij de kist met mummu naar het kerkhof gedragen, en de kist in het graf laten neerdalen (onder het toeziend oog van een begrafenisbegeleider). Op de kist werden witte rozen gestrooid, waarna het graf provisorisch werd gesloten. Ten slotte werden de bloemstukken, die uit de kerk waren meegenomen, op het graf neergelegd.

Daarna vond er in het nabijgelegen kerkelijk centrum een gedachtenismaaltijd plaats. Er werd ook veel gezongen. Ook werden de vele “adressit” (condoleantieberichten) voorgelezen. Buren en kleinkinderen haalden vele, leuke herinneringen aan mummu op. Wij konden weer om mummu lachen, en dat zullen we blijven doen, in dankbare herinnering aan mummu.
Het was al over half vijf toen de bijeenkomst werd beëindigd.

Op de zondag daarna vond de afsluiting van de rouwperiode plaats, zoals te lezen is in ons vorige berichtje.

Afscheid van mummu

Op vrijdag 24 juli hebben wij mummu naar haar laatste rustplaats gebracht, op het kerkhof van Jämsä, naast haar man, Hannes Valfrid Manninen ("pappa"), geboren op 10 oktober 1907 en overleden op 24 december 1998.

De foto (van links naar rechts: Raili, Liisa, Ulla, Vuokko en Veikko) is genomen na de kerkdienst van afgelopen zondag waarin het overlijden van mummu werd afgekondigd. Ter nagedachtenis werd een kaars aangestoken en speelde de organist een lied, terwijl de familie opstond.

Anna Tuulikki Manninen

Mijn moeder werd op 12.12.12 geboren als het vijfde kind in het gezin Pihlava in Huittinen (Zuidwest-Finland).
Daags voor haar overlijden (op 30.06.09) heb ik, samen met onze dochter Anna (die toevallig met vakantie bij ons was), mijn moeder nog in het ziekenhuis van Jämsä kunnen bezoeken.

Mijn moeder was enorm bedrijvig en snel in alles. Toen Hannes Manninen om de hand van Anna ging vragen bij haar ouders, zei oma Pihlava al, dat Anna zo haastig was. Hannes begreep “haastig met trouwen” en zei dat zij elkaar al twee, drie jaar kenden. Mijn vader was tijdens de oorlog chauffeur en monteur van de dierenarts en hij vervoerde (gewonde) paarden naar het paardenziekenhuis in Joensuu, waar moeder dierenverzorgster was. De enge foto’s (bewaard in een grote kist) over het oorlogsgeweld schoven we als kind gauw aan de kant.

Ze trouwden in december 1943.
Een zus van mijn moeder zei op de bruiloft: “je moet je niet laten ompraten”. Mijn vader hield zich daaraan. Maar mijn moeder ook. Het was blijkbaar om het even voor wie het bedoeld was.

Mijn vader was van beiden het meest serieus, terwijl mijn moeder vrolijk bleef zingen, in alle omstandigheden.

Toen mijn moeder de laatste jaren slechthorend werd, moesten wij onder het zingen met de vinger de noten aanwijzen. Toch was zij meestal wel een halve regel vóór op de anderen.

Dus ik verbaasde me niet, dat ik vanmorgen wakker werd al zingende in het Nederlands, “Wie zou onder zand en onder zoden, U lofzingen om Uw trouw?” Dat lied 29 (vers 8) komt ongeveer overeen met het gedicht dat ik bij de begrafenis, zal uitspreken bij het neerleggen van de bloemen op haar kist.

De begrafenis is pas op 24 juli in Jämsä. In Finland ligt veel tijd tussen het overlijden en de begrafenis, om de ergste rouw te laten wegebben. In dit geval extra veel tijd, omdat de grafdelvers van de oude begraafplaats bij de kerk en de dominee met vakantie zijn en andere dominees veel bruiloften hebben. Tot de begrafenis rust het stoffelijk overschot in de klokkentoren bij de kerk.

In Finland wordt meestal een lijkschouwing verricht, waardoor de dierbaren doorgaans langere tijd in de koeling liggen. Bij mummu, de Finse benaming voor oma, was vanwege haar hoge leeftijd geen lijkschouwing nodig. Ik heb met eigen handen de deur van de koelruimte dicht gedaan, en dat is een van de details die onbelangrijk lijken maar zeker helpen om de rouw te verwerken. Meerijden in de begrafenisauto, een Cadillac, van het ziekenhuis naar de klokkentoren, was weggelegd voor twee zussen.

Zoals bekend, bellen Finnen altijd. Toen de klokken luidden voor het overlijden van een vrouw (mijn moeder), belde zelfs ik, met onze dochter… Maar onze Anna kon juist het rechtstreeks horen van de klokken wel waarderen.

Andere verschillen tussen begrafenissen in Finland en in Nederland zijn misschien dat de dragers altijd familieleden zijn (of kennissen), en dat bij de (uitgebreide) gedachtenismaaltijd na de begrafenis de condoleanceberichten worden voorgelezen. Bij één bloem, een kaars en een foto.

Klein- en petekinderen zullen daar toespraken houden, en ik weet dat dan het lachen ons nader zal zijn dan het huilen. De kleinkinderen zullen zingen en – ik moest wel even aan het idee wennen – foto’s van mummu projecteren.

De familie, kennissen en buren werden niet met overlijdenskaarten uitgenodigd maar telefonisch. Je hoort echt hun deelneming, spontane reacties. Ik déélde met de vier overgebleven (aangetrouwde) tantes de rouw. De overlijdensadvertentie in de lokale krant wordt in ons geval één dag na de begrafenis geplaatst.

Er is dus veel tijd om de begrafenis te regelen. Ach, wij (4 zussen en een broer) zijn allemaal zo verschillend. Een maakt zich nu bijvoorbeeld druk over het aantal mensen bij de gedachtenismaaltijd, die gehouden wordt in het kerkelijk centrum bij de kerk. Er wordt op zo’n 100 gasten gerekend. Ik denk meer praktisch. We mogen toch de restanten van het buffet in bakjes en koelboxen mee naar huis nemen - en niemand is ooit tekort gekomen.

Natuurlijk zijn wij bedroefd om het overlijden van mummu. Maar de dankbaarheid overheerst dat wij haar zo lang hebben mogen meemaken. En wat had ze altijd interesse in het wel en wee van haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Mummu is niet meer

12 december 1912 - 30 juni 2009

Finland – Nederland 2-0

1-0
Nederland heeft vergeleken met de andere landen van de Europese Unie gemiddeld een hoog opleidingsniveau. In 2007 had 31 procent van de mensen tussen 25 en 64 jaar een hbo- of universitair diploma. Het gemiddelde in de Europese Unie is 25 procent. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Het hoogste opleidingsniveau is gemeten in Finland, waar 36 procent van de bevolking (25-64 jaar) hoger onderwijs heeft afgerond.
2-0
Nederland heeft na Finland de grootste museumdichtheid in Europa. Aldus een mededeling van een beveiligingsdeskundige in De Zomer Draait Door van 16 juni.
Zomaar twee berichtjes van vorige week. Deze week kan de uitslag weer heel anders zijn.

Midzomer!

Tot de traditionele elementen van het Finse Midzomerfeest behoren ook “toverformules”, zoals de volgende.
Als je op Midzomer zeven soorten bloemen onder je kussen legt, zul je in je droom je toekomstige echtgenoot tegenkomen.
(De juistheid hiervan is empirisch niet vastgesteld.)

Als je op Midzomer naakt in het water (bron, vijver, meer) kijkt, zul je daarin het beeld van je toekomstige echtgenoot herkennen.
(Niet zo vreemd: men zegt wel eens dat man en vrouw meer op elkaar gaan lijken, naarmate ze langer met elkaar getrouwd zijn.)
Als een vrouw met Midzomer naakt in het gras rollebolt, zal dat haar (huwelijks)geluk brengen.
(Allicht dat daar dan een man op afkomt, met welke bedoelingen dan ook.)

Tel het aantal malen dat een koekoek roept met Midzomer en je weet hoeveel jaar je moet wachten om de Ware tegen te komen.
(Riskant: “neen, ik ga nu maar niet uit, want volgens de koekoek moet ik toch nog 7 jaar wachten.”)

Jong voetbaltalent

Vorige week zijn we naar een echte voetbalinterland in Lahti geweest, en nog wel een tussen Finland en Zweden. Bijna net zo gevoelig als een wedstrijd tussen Nederland en Duitsland. Het ging om een wedstrijd tussen de U21-teams, met spelers geboren na 1 januari 1988. Zweden won (verdiend) met 1-0, door een doelpunt kort voor tijd. Het was een oefenwedstrijd voor het U21-team van Finland, dat op 4 september en 10 oktober kwalificatiewedstrijden speelt tegen Nederland voor het Europees kampioenschap 2011.
De grotere broers, spelers geboren na 1 januari 1986, spelen deze week om het Europees kampioenschap 2009 in Zweden. Het is voor het eerst dat een Fins team mee mag doen aan de eindronde van een voetbalkampioenschap. Nederland, Europees kampioen in 2007 en 2006 met Foppe de Haan als coach, is er deze keer niet bij.

De strijd tegen het water

Dat was het thema van het zomerkamp 2009 van de Nederlandse School in Finland. De school telt zo’n 100 leerlingen van 3 tot 16 jaar, die tweewekelijks op zaterdag bijeenkomen van 10 tot 13.30 uur in een school te Espoo. Aan de school zijn enkele bevoegde leerkrachten verbonden, die worden bijgestaan door assistenten. Op de school wordt vooral aandacht besteed aan de Nederlandse taal en cultuur (dus ook aan Sinterklaas!).

Het vierdaagse zomerkamp, ditmaal al voor de 11e keer, vormt de afsluiting van het schooljaar. Aan het einde daarvan is er een bonte avond waar ook de ouders welkom zijn. En omdat onze Jan een van de assistenten is (in de groep van 7-8-jarigen), mochten wij er ook bij zijn.
De kinderen hebben gedurende de 4 dagen les gehad, aan sport gedaan en natuurlijk de bonte avond voorbereid. Jan had een prachtig “Nederland” gefiguurzaagd (met duidelijke hoogteverschillen, en met duinen, dijken, polders en eilanden) aan de hand waarvan de kinderen een prima beeld konden krijgen van de eeuwige Nederlandse strijd tegen het water.
Ook tijdens het zomerkamp had men helaas een strijd tegen het water en de storm te voeren. Was het aan het begin van de week nog zonnig en 28 graden, op donderdag en vrijdag werd het nog maar 6 graad, met storm en hevige plensbuien. Toen wij zaterdagmiddag in het zomerkamp aankwamen was de stemming echter opperbest. Geen enkele klacht over het slechte weer: geheel on-Nederlands dus.
Op de bonte avond werd de strijd tegen het water door de verschillende klassen beeldend naar voren gebracht. Heel leuk!
Terecht werden ook de medewerkers aan het zeer geslaagde kamp (“meesters” en “slaven”, te herkennen aan de opschriften op hun T-shirts, totaal zo’n 30 personen) in het zonnetje gezet en bedankt voor al hun inspanningen. Een van de ouders, toevallig ook ambassadeur in Finland, sprak een kort dankwoord. Hij merkte wel op dat in Nederland de slavernij al in 1863 is afgeschaft.
Hierna nog een foto van het (zonniger) zomerkamp 2008.