….. en gitaarmuziek!

In Barcelona, maar ook in Lahti.
Vanavond speelt Sinfonia Lahti o.l.v. Okko Kamu het gitaarconcert “Yi2” van de Chinese componist Tan Dun. Solist is Ismo Eskelinen. Na de pauze de tweede symfonie van Schumann en tot slot “Lullaby”, de nieuwe UNICEF-hymne van de Canadees Steve Barakatt.
Voor ons de eerste kennismaking met Okko Kamu, die vanaf najaar 2011 de vaste dirigent wordt van Sinfonia Lahti.
Ook het afgelopen weekend was er weer veel live-muziek te genieten in Lahti. Wij waren bij drie concerten:

** Op zaterdagavond in de Ristinkirkko bij het concert van de Pyynikin Puhaltajat (harmonie uit Tampere) met zang door de bas Jaakko Ryhänen. Ook een Nederlands tintje: het concert werd geopend met de Pomp and Circumstance nr. 1 van Elgar, in een bewerking van Henk van Lijnschoten. Het concert werd besloten met de Handelian Song van Robert van Beringen, vast wel een Nederlandse (of Belgische?) componist.
** Op zondagmiddag bij een concert van de gezamenlijke strijkorkesten van de muziekscholen van Lahti en Oost-Helsinki, o.l.v. de sympathieke dirigent Géza Szilvay. Voor de pauze de jeugd tot 12 jaar (6o kinderen), en na de pauze de jeugd van 12 tot 20, ook zo’n 60 muzikanten. Prachtig! De orkesten gaan binnenkort op tournee door Europa.
** Op zondagavond in de Ristinkirkko liederen op bijbelteksten, gezongen door de wereldberoemde bariton Jorma Hynninen, op de piano begeleid door Jouni Somero.

Ja, ja, in Barcelona……

…… daar vind je romantiek. En nog heel veel meer!
Wij waren een weekje in Barcelona, om vitaminen op te doen voor de “donkere periode” in Finland. Zuidelijker dan Parijs waren wij in Europa nog niet geweest.
Vanuit ons appartementje in het centrum, aan de Gran Via de les Corts Catalanes en dichtbij de Plaça de Catalunya en de Ramblas, hebben we Barcelona grondig verkend. Van Picasso tot Miró, van de Joodse synagoge (met fundamenten uit de 3e eeuw) tot de Casa Battló, de Casa Milà en de Sagrada Familia (kerk) van Gaudi, van het Aquarium tot de Montjuïc, enz., enz. Het was zeer de moeite waard. Onze reisgids overdreef dus niet. Opvallend was het grote aantal scooters in het stadsverkeer, en het verkeerslawaai. Geen wonder dat men op straat minder mobiel loopt te bellen dan bij ons in Lahti.

Wij vlogen heen met de KLM via Schiphol en verbleven daar anderhalf uur. Een half uur langer dan gepland, omdat de catering de broodjes nog moest brengen. Terug vlogen we via Parijs. Waren de Pyreneeën op de heenreis nog sneeuwvrij, op de terugreis waren de bergtoppen met sneeuw bedekt. Bij thuiskomst bleek dat ook in Lahti de eerste sneeuw was gevallen, zodat de donkerheid (voorlopig?) voorbij is.
(Foto is genomen in een straatje van het oude stadsdeel, de Barri Gòtic.)

Signalen uit het vaderland

Inmiddels wonen we alweer meer dan 2 jaar in Finland, en we voelen ons nog steeds Nederlander. Hoe zou een allochtoon ooit zijn vaderland kunnen vergeten? We blijven dus gevoelig voor signalen uit het vaderland. Opvallend hoeveel producten uit Nederland te koop zijn in Lahti. We noemen een paar voorbeelden: Jonagold-appels, Conference-peren, radijsjes, paprika, tomaten, Frico-kaas, spullen van Euroshopper (zoals speculaas, maar geen Fries roggebrood meer), planten en struiken, en spullen van Curver en Brabantia.
We hebben ons wel afgeleerd om achter elk oranje T-shirt of muts een Nederlander te vermoeden. Maar laatst zagen we in de haven van Lahti een boot uit Kuopio liggen met de aanduiding “Pikmeer kruiser”. Dat zoeken we natuurlijk even op op internet. Jawel, gebouwd in Grou, Friesland.
We kijken nauwelijks meer naar Nederlandse TV-programma’s via Uitzending gemist. Minder leuke of interessante series dan vorig jaar? We luisteren des te meer naar Radio 4 via de internetradio. Alleen, die radioreclame! Waarom moet daarin vaak zo geschreeuwd worden? En weg met die stomme belspelletjes onder het eten, zoals Nootschieten, waarbij het de kunst is om uit een muziekfragment van anderhalve seconde de componist en het exacte werk te herkennen. Altijd weer dezelfde bellers, onder wie vaak ene Kees, die net zo lijzig praat als een vroegere collega (en mij dus weer aan het werk doet denken). Gelukkig weet Kees nooit het goede antwoord.

Een paar treden meer of minder.....

Als je in Lahti op het Marktplein (Kauppatori) staat, zie je op een heuvel in het zuiden het Stadhuis liggen, een ontwerp van Eliel Saarinen (1912). Vanaf dezelfde plaats heb je ook zicht op de Ristinkirkko (Kruiskerk), gebouwd op een heuvel aan de noordkant van het Marktplein. De Ristinkirkko uit 1978, een ontwerp van Alvar Aalto, is de hoofdkerk van Lahti, en wordt ook gebruikt voor concerten en bijzondere gelegenheden. De kerk beschikt over een prachtig orgel en telt 1150 zitplaatsen.
Rondom de Ristinkirkko is een "strijd" ontbrand die gaat over de vraag of aan het ontwerp van Aalto afbreuk is gedaan door de aanpassingen dit jaar (door de kerkelijke gemeente) van de stenen treden naar de kerk. Volgens degenen die het erfgoed van Aalto bewaken is het kruis in de zuidmuur van de kerk nu niet meer volledig vanaf het Marktplein te zien. Een commissie van de burgerlijke gemeente onderzoekt nu de klacht. Vraag is ook of aan de vereiste vergunningen is voldaan.
Nu een beetje wiskunde en meetkunde.
In de oude situatie (zie foto) had je eerst 12 treden, dan een vlak gedeelte, dan weer 8 treden, een vlak stuk, weer 6 treden, een vlak stuk en precies voor de kerkdeuren weer 4 treden. Totaal dus 12+8+6+4 = 30 treden.
In de nieuwe situatie zijn de 4 treden voor de kerkdeuren weggehaald ("te gevaarlijk!", volgens de kerkelijke gemeente), maar zijn 6 treden toegevoegd tussen het tweede en derde "vlak", in totaal dus 12+8+12 = 32 treden.
De commissie heeft gisteren het onderzoek ter plekke uitgevoerd en geluisterd naar de argumenten van de Aalto-stichting en het Stadsmuseum. In de vergadering van volgende maand komen de argumenten van de kerkelijke gemeente aan bod.

Jeugd en muziek

In Finland wordt veel aandacht besteed aan het muziekonderricht aan de jeugd. De Finse kinderen kennen, denk ik, ook veel meer (leuke) liedjes dan de Nederlandse kinderen. Jimi, een buurjongetje van nog geen anderhalf, is al met zijn ma naar een muziekcursus geweest. Wat ze daar dan precies doen, weet ik niet. Afgelopen week ben ik naar twee concerten geweest. Bij beide concerten speelde de jeugd de hoofdrol.
Op donderdag speelde Sinfonia Lahti onder leiding van de 29-jarige Schotse dirigent Rory Macdonald. Als soliste trad de 28-jarige Baiba Skride uit Letland op, in 2001 winnares van het Koningin Elisabethconcours te Brussel. Zij speelde op fantastische wijze het vioolconcert op. 28 van Karl Goldmark (1830-1915). (Sibelius, toen 25 jaar, studeerde in 1890-1891 bij Goldmark in Wenen.)
Op het programma stonden verder de ouverture tot de opera Don Giovanni van Mozart en de vijfde symfonie van Dvorak. Uiteraard weer een prachtig concert, ondanks de afwezigheid (door griep) van enkele prominente krachten van het orkest, onder wie de eerste en tweede concertmeester.
Een dag daarvoor was het de beurt geweest van het Jeugdsymfonie-orkest van Lahti o.l.v. Esa Heikkilä. Ik schat de leeftijd van deze jeugd op 20 tot 30 jaar. Gespeeld werden het Klarinetconcert no. 2 van de Finse componist Crusell (1808), met als solist de 19-jarige Taavi Oramo, en de negende symfonie van Dvorak.
Tot mijn verbazing zag ik bij dit concert ook Jimi en zijn moeder verschijnen. Eerst dacht ik nog “Waarom niet; dat moet kunnen”. Echter, Jimi meende regelmatig duidelijk hoorbaar commentaar te moeten geven tijdens het klarinetconcert door “Ka” te zeggen, of zelfs “Ka ka”. Heel vervelend voor de solist, vooral als je niet weet wat ermee bedoeld wordt. Gelukkig vertrokken Jimi en zijn moeder tussentijds, zodat niemand meer werd afgeleid van de schitterende muziek. Het enthousiasme van dit orkest en zijn dirigent was hartverwarmend. (En Jimi komt over een paar jaar vast wel terug.)

Laplands goud komt volgend jaar uit Lahti

Droevig nieuws vorige week voor de Finse bierwereld. Hartwall, een dochter van Heineken, maakte bekend dat de bierbrouwerij in Tornio (Lapland) wordt gesloten en dat de productie van Lapin Kulta (= Laplands goud) wordt overgebracht naar Hartwall te Lahti. Daar wordt de productie van blikjes bier verhoogd om aan de toenemende vraag te voldoen. Volgens Hartwall staat de biermarkt in Finland onder druk door onder meer de hevige concurrentie, de hogere belasting op alcohol en de toename van de import door Finnen die hun buitenlandse reisjes deels willen terugverdienen.

Een flesje Lapin Kulta wordt ook wel eens “lappari” genoemd. Volgens Helsingin Sanomat zou het logisch zijn om het bier nu ook maar een andere naam te geven: Lahden Kulta (“Mag ik een lahtari?”. Lahtari = slachter). Of het zover komt moeten we maar afwachten. Liefhebbers van Lapin Kulta schijnen al een boycotactie via Facebook te zijn gestart.

De boom in

En wat doet een Finse (van afkomst), op vakantie in Nederland? Alsof we hier niet bomen genoeg hebben.

Christian Lindberg

Over muziek moet je eigenlijk niet schrijven, je moet naar muziek luisteren en soms moet je ook naar muziek (en wat er omheen gebeurt) kijken, zoals gisteravond in het Sibeliustalo te Lahti.
Uitvoerenden:
Sinfonia Lahti o.l.v. de Zweedse dirigent Christian Lindberg. Solist: Christian Lindberg, trombone.
Programma:
1. Symfonie voor blazers (Stravinsky), 2. Helikon Wasp voor dirigerende trombonist en orkest (Christian Lindberg), 3. Serenade nr. 1 voor orkest (Brahms).
Bijzonderheden:
De dirigent - Lindberg dus - kwam het podium op en ging het podium af op een sukkeldrafje, het hoofd in de nek. Voor de pauze droeg hij een rood hemd met gele sterren, na de pauze (Brahms!) een zwart hemd. Na afloop van het concert bedankte hij met kushandjes het publiek voor het ovationele applaus, en gooide zijn welverdiende boeket bloemen de zaal in (het kwam terecht bij een meisje op de 8e rij).
Voor Helikon Wasp, een werk uit 2003, zaten de strijkers met de rug naar het publiek toegekeerd. De dirigent stond te midden van het orkest, met links en rechts van hem de slagwerkers. De blazers keken de dirigent dus op de rug. De solist - Lindberg dus - speelde niet alleen trombone, hij zong en declameerde ook nog (niet allemaal tegelijkertijd). Een heel boeiend en welluidend stuk, dat zo’n 17 minuten duurde.
Ik hoorde tijdens de plaspauze twee heren tegen elkaar zeggen dat het een jazz-achtig stuk was. Kan zijn. Ik moest meer denken aan West Side Story, in elk geval aan New-York. Maar volgens het programmaboekje ging het om een carnavaleske tocht door de wisselende landschappen van Midden-Griekenland.
Voorbeelden van het kunnen van Christian Lindberg - volgens sommigen de beste trombonist of de grootste trombone-komiek ter wereld - zijn te vinden op YouTube: The Return of Kit Bones en Csardas.

Kroegen en volksvermaak

Een van die vele leuke, kleine Finse musea is het Sinebrychoff-museum in Helsinki. Wij waren daar onlangs voor de tentoonstelling "Kroegen en volksvermaak" met een groot aantal schilderijen en pentekeningen van Hollandse en Vlaamse meesters uit de 17e eeuw. We zagen o.a. werken van Steen, Ter Borch, Ostade, Rembrandt, Brueghel de Jongere, Brouwer, Dirk Hals en Teniers. Niet alleen de vrolijke kanten van het drinken waren te zien, maar ook de minder prettige kanten: vechtpartijen, seksuele intimidatie en braken.

In de kelder van het museum was een tentoonstelling van de reclame door de jaren heen van het biermerk KOFF. De aanleiding voor deze tentoonstelling is de deregulering in Finland van de verkoop van licht-alcoholisch bier in 1969.
Het verband tussen kunst en bier ligt in dit geval als volgt. De uit Rusland afkomstige Nikolai Sinebrychoff verwierf in 1819 het alleenrecht om bier te mogen brouwen en te verkopen in Helsinki. Hij liet in 1848 een brouwerij bouwen op de plaats naast het huidige museum. De zaken gingen kennelijk zo goed, dat de familie kunst ging verzamelen, de basis voor het huidige museum. In 1921 schonk de familie de gehele kunstcollectie aan de Finse Staat. De bierbrouwerij werd voortgezet en maakt sinds 2000 deel uit van de Deense Carlsberg-groep.

De kop boven de recensie van de tentoonstellingen in onze krant luidde: "Sterke drank smaakte al eeuwen geleden in Nederland. En het bier veel later in Finland."

Bij de kassa van het museum meldde ik dat ik ook een oude Hollander was. Het leverde wel een glimlach, maar geen anderhalve euro korting voor gepensioneerden op. Maar wij zijn ook nog maar geprepensioneerd.

Nederlandstalige politiehond vrijgesproken, en zijn baas ook

De rechtbank van Lahti heeft een politieman vrijgesproken in de zaak van de "allochtone politiehond." De politieman was door een 35-jarige man uit Hollola beschuldigd van mishandeling en ambtsmisbruik bij een nachtelijke achtervolging in september 2007. De man uit Hollola was in zijn woonplaats met de auto tegen de vangrails gebotst, en het bos in gevlucht toen de politie hem met een politiehond op het spoor was. De man vertelde de rechtbank dat hij op de grond was gaan liggen, en dat de politie tweemaal de hond het bevel "pure" (= "bijt") had gegeven. Hij kreeg bijtwonden in beide benen en moest drie maanden ziekteverlof nemen. Hij eiste van de politieman en van de Staat 9000 euro schadevergoeding.

De rechtbank geloofde niet dat zo'n ervaren "hondenpolitieman" het bijt-bevel zou hebben gegeven. Dat gebeurt alleen maar in heel bijzondere gevallen. Volgens de rechtbank zat het verhaal van de man uit Hollola vol tegenstrijdigheden, waarbij de rechtbank meewoog dat de man die nacht in beschonken toestand verkeerde. Bovendien was de commandotaal van de in Nederland opgeleide hond nog steeds het Nederlands, zodat de hond Finstalige bevelen niet eens zou kunnen begrijpen.

De wachtmeester, die al 2000 achtervolgingen met politiehonden achter de rug had, vertelde de rechtbank dat de hond aan een lijn van 10 meter werd geleid, en dat de hond op een gegeven moment kreunend naar achter was gevlogen, omdat naar hem getrapt werd. De politie commandeerde de man op te houden met trappen en trekken. De wachtmeester verklaarde dat iemand die zich rustig overgeeft vier "nette gaatjes" in zijn benen krijgt en misschien wat blauwe plekken. Volgens de directeur van het politiehondeninstituut had de wachtmeester overeenkomstig de instructies gehandeld. Als naar een politiehond wordt getrapt, zal deze de hele tijd het doelwit blijven vasthouden.

De rechtbank oordeelde dat de man uit Hollola de verwondingen aan zichzelf te wijten had, en veroordeelde hem tot het betalen van de proceskosten ad 750 euro.
(Bron: Etelä-Suomen Sanomat van 17 september 2009)

Karaoke en Sibelius

Vandaag en morgen worden in Lahti de Wereldkampioenschappen Karaoke gehouden. met deelnemers uit zo’n 25 landen. Maar wij geven dit weekend de voorkeur aan de concerten tijdens het Sibelius-festival, vanavond met o.a. het vioolconcert en de derde symfonie van Jean Sibelius. Uitvoerenden zijn Sinfonia Lahti o.l.v. Jukka-Pekka Saraste en Henning Kraggerud (viool) uit Noorwegen.
Het luisteren naar het vioolconcert van Sibelius is te vergelijken met karaoke, want je zou bijna iedere noot willen meezingen. Maar dat mag natuurlijk niet. Wij zullen ons beheersen, te meer omdat we weten dat niet ver van ons vandaan nog twee Nederlanders in de zaal zitten: Wim en Caroline uit Maastricht, verwoede fans van Sibelius en van dit LSO (Lahti Symphony Orchestra, niet te verwarren met Limburgs Symfonieorkest). Dat zegt toch wel wat. Want, staan Maastrichtenaren niet bekend om hun chauvinisme?

Aber, nicht bei uns in Finnland!

Gistermiddag zat ik met zo'n 1800 anderen op de tribune bij de kwartfinale in Lahti van het EK Voetbal voor vrouwen. Het betrof de wedstrijd tussen Duitsland en Italië (2-1). Voor mij zat een Duitse supporter van zo'n 40 jaar, een Einzelgänger, zo te zien. Al een half uur voor de wedstrijd probeerde hij de stemming er in te brengen door aanhoudend een ongelooflijke herrie te maken met een ratel. Een vreselijk doordringend geluid, dat door merg en been gaat. Ook anderen (Finse toeschouwers) in mijn buurt hadden er last van. Dus sprak ik de man aan met "Bitte!" (10x). Hij keek me zeer verbaasd aan en zei: "Mensch, das gehört doch zum Fussball!" Ik bestreed dat, en zei dus "Das gehört nicht zum Fussball, allerdings nicht bei uns in Finnland!". Dat hielp gelukkig. De ratel heeft hij maar een paar keer gebruikt, en dan alleen nog maar heel kort (bij de aftrap, de doelpunten en het eindsignaal).
Toch maar goed dat hij mij voor een Fin aanzag. Een zekere mate van integratie kan soms echt geen kwaad.

In onze krant stond een lovend commentaar over de sfeer bij de wedstrijd tussen Denemarken en Nederland, een week geleden. Zoiets had men nog nooit meegemaakt bij een voetbalwedstrijd in Lahti. De Deense supporters waren vergezeld van een drumband (gelukkig stonden ze ver van ons vandaan), en de Nederlandse supporters deden het uitsluitend met vocale middelen.

The Best of Sinfonia Lahti & Rajaton

Deze week begint in Lahti het concertseizoen. Op drie achtereenvolgende avonden is in het Sibeliustalo Queen- en ABBA-muziek te horen, uitgevoerd door Sinfonia Lahti o.l.v. Jaakko Kuusisto, en de zanggroep Rajaton. De drie concerten zijn al maanden geleden uitverkocht.
De titel "The Best of Sinfonia & Rajaton" verwijst naar de beide succesvolle cd's die Sinfonia Lahti en Rajaton samen hebben gemaakt.
Omdat Sinfonia Lahti dit jaar 60 jaar bestaat kwam het orkest deze week met een speciale aanbieding: de generale repetitie vandaag kon gratis worden bijgewoond. De (900) kaartjes hiervoor waren in een mum "uitverkocht". Wij waren bij de gelukkigen. Dus zaten wij vanmorgen op de allervoorste rij, in een disco-achtige omgeving, een uur lang te luisteren naar vooral Queen-muziek. (Wij zijn meer van ABBA, maar nog meer van Sibelius. Volgende week vindt hier het Sibelius-festival plaats: 5 concerten in 4 dagen. En wij zijn daarbij!)

Beppe

Vandaag precies 100 jaar geleden werd mijn moeder ("mem"), Antina Postma, geboren, elf dagen na mijn vader. Vanaf het moment waarop ze oma werd (1967) noemden wij haar "beppe".
Wat voor moeder was ze? Precies zoals een moeder moet zijn: lief en zorgzaam. Ze lette erop dat we er schoon bij liepen. Ze was voor ons (maar ook voor anderen) een vraagbaak en wist overal raad op. Als onze spullen weer eens zoek waren, wist zij wel waar die lagen. Wat was het gezellig als we eens ziek thuis van school waren (op de divan in de voorkamer, met stapels Donald Duck en De Spiegel onder het bed).
Soms vond ik haar wel eens lastig. Zo moest ik een bepaalde periode eerst thuiskomen uit de lagere school om een krentenbol te eten en een beker melk te drinken (ik was toen nogal mager), voordat ik met mijn vriendjes mocht gaan voetballen. Dat ging dus van mijn zuivere speeltijd af.
Misschien was mijn moeder wel te bescheiden; ze plaatste zichzelf nooit op de voorgrond.
Ze overleed in 1991.

Oranje wint in Lahti

De Nederlandse vrouwen hebben zich vanavond in Lahti geplaatst voor de volgende ronde van het EK Voetbal in Finland. Ze wonnen met 2-1 (rust 0-0) van Denemarken. Natuurlijk waren ook wij in oranje T-shirt - op de foto nog thuis op de bank - onder de toeschouwers.  De Nederlandse dames stonden bijna de gehele wedstrijd onder zware Deense druk, en speelden onder het motto "mannen en kinderen eerst". Denemarken was verreweg het meest in balbezit. Oranje kreeg maar twee kansen, en dat leverde dus twee doelpunten op.

Een allochtone politiehond

De rechtbank in Lahti behandelde deze week een zaak tegen een politieman. Die wordt ervan beschuldigd dat hij niet heeft voorkomen dat iemand door een politiehond in de benen werd gebeten. Het slachtoffer - op de vlucht na drankmisbruik bij het autorijden - kon daardoor een paar maand niet werken.

Volgens de aanklacht was de politiehond niet kort genoeg aangelijnd geweest, en was de hond zelfs door de politieman opgehitst door het commando pure (= bijt!). Volgens de politieman en een getuige was dat laatste onzin. Dat bevel was niet gegeven. Want het betrof hier een Nederlandse politiehond, die als 3-4-jarige was ingevoerd uit Nederland, en nog steeds in het Nederlands zijn bevelen kreeg. De hond wist dus helemaal niet wat met 'pure' (spreek uit: 'poere') bedoeld werd.

Uitspraak over drie weken.

Een zomeravondconcert

“Tervetuloa kokemaan ensimmäinen naiskapellimestari historiassamme!” Letterlijk: “welkom om de eerste vrouwelijke dirigent in onze geschiedenis mee te maken”.
Dat wilden wij gisteravond natuurlijk niet missen: voor het eerst het harmonieorkest van de militaire muziekschool te Lahti onder leiding van een vrouwelijke dirigent. Dus luisterden wij met zo’n 250 anderen in de tuin van de kazerne een uurtje naar het orkest. O.a naar muziek uit de West Side Story en naar een potpourri van ABBA-liedjes. En keken we vooral naar de jonge dirigente (27 jaar), Aino Koskela, die een paar maanden stage loopt bij het orkest, en dit najaar de studie voor dirigent begint aan de Sibelius Academie te Helsinki bij niemand minder dan Leif Segerstam.

En natuurlijk moesten wij beiden tijdens het concert denken aan mijn vader, op de dag af 100 jaar geleden geboren. Hij was een groot liefhebber van HaFaBra, en speelde zelf cornet. Bij concerten lette hij altijd graag op de dirigent. Hoe minder die “zich aanstelde”, hoe beter.
Aino Koskela zou bij mijn vader een ruime voldoende hebben gehaald.

Trots op Lahti

Het WK Atletiek voor 35-plussers in Lahti is een groot succes geworden, mede dankzij de vlekkeloze organisatie en het prachtige weer. Alle reden om trots te zijn op onze stad.
Finland werd nummer 1 in het medailleklassement met 319 medailles (102 x goud, 114 x zilver en 103 x brons), voor Duitsland met 284 medailles (99 x goud, 97 x zilver en 88 x brons). Nederland werd 15e met 32 medailles (12 x goud, 10 x zilver en 10 x brons).

De afsluitende marathon, gelopen bij een temperatuur van 25 graden, werd gewonnen door de Rus Perminov met een tijd van 2.30.27. Langzaamste, maar toch 5e in haar klasse van 70+, was de Panamese Edilia Camargo met een tijd van 6.41.29. Het was leuk om de deelnemers, die twee keer aan ons voorbijtrokken, toe te juichen, zo mogelijk in hun eigen taal, bijv. “Heija Norge”, en dan een “tack” terug te krijgen. Helaas heb ik geen enkele Nederlander onder de deelnemers gezien.

Ik moest even terugdenken aan mijn werkzaam leven. Vast onderdeel daarvan was in de middagpauze een wandeling van een half uur door Heerlen, samen met twee jongere collega’s, beiden verwoede marathonlopers (Rotterdam, Berlijn, etc.). Een van hen zei onder het wandelen wel eens tegen mij: “Loop toch niet zo snel.” De pauzewandelingen beschouwde ik dan ook graag als mijn training van twee marathonlopers.

Handen schudden verboden!

In Lahti geldt momenteel voor alle sociale en gezondheidsafdelingen van de gemeente (dus ook in de ziekenhuizen) een verbod op het schudden van handen. De maatregel is genomen om de verspreiding van de varkensgriep (men spreekt hier nauwelijks over "Mexicaanse griep") in te dammen.
Stel je eens voor dat het niet-schudden van handen straks door iedereen wordt gewaardeerd, en de tijdelijke maatregel gaat gelden als algemeen goed gebruik.....

WK Atletiek (35+)

Vanmorgen hebben we even een kijkje genomen bij het WK Atletiek voor sporters boven de 35 jaar, dat van 28 juli tot en met 8 augustus wordt gehouden in Lahti. Er zijn zo’n 5500 deelnemers. Dat aantal is minder dan verwacht, waarschijnlijk door de economische crisis en de vrees voor de Mexicaanse griep.

Wij waren even bij het discuswerpen voor mannen boven 60 jaar, en bij het gewicht-gooien (‘kogelslingeren’) voor mannen boven de 80, 85 en 90 jaar. Toegegeven, bij deze wedstrijden zie je dus geen jonge lijven in een sexy outfit. Maar het enthousiasme en de inzet van de deelnemers is er niet minder om. En ook het corps van juryleden en hun assistenten is niet kleiner dan bij een “echte WK”.

Bij het kogelstoten voor mannen boven de 100 jaar won de Oostenrijker Alfred Proksch (startnummer 10001) deze week het goud met een afstand van 2,84 meter. Hij was de enige deelnemer in zijn klasse. De kersverse wereldkampioen heeft nog deelgenomen aan de Olympische Spelen van 1936, en werd daar (gedeeld) zesde bij het polsstokhoogspringen.
Vandaag werd ook de finale bij het polsstokhoogspringen voor mannen boven 60 jaar gehouden. Prominent deelnemer daarbij was Antti Kalliomäki, zilver op dit nummer bij de Olympische Spelen van Montreal in 1976, nu Fins parlementslid en ex-minister. Het werd voor hem een grote teleurstelling: hij sprong driemaal af op de aanvangshoogte van 3,40 meter. Zijn persoonlijk record bleef dus staan op 5,66 meter.