Over een eurocommissaris en bioscoopmuziek

Er was eens een Nederlandse eurocommissaris; laten wij hem B. noemen. Hij schreef in 2005 een boekje, getiteld Grensverkenningen, dat nu bij bol.com in de ramsj ligt voor € 5,00. Het Dagblad Trouw schreef daarover in juni 2005 een recensie waaruit wij het volgende citeren:

”Het leven van Bolk in Brussel en omstreken, zoals hij het beschrijft, bestaat naast vergaderen uit reizen, tennissen, naar Bach en Mozart luisteren, lezen (veel Dostojewski), lunchen, dineren, speeches houden, concerten (geen Wagner en Sibelius, 'dat is bioscoopmuziek') en toneel bezoeken."

Punt 1: “dat is bioscoopmuziek”. De heer B. bedoelde natuurlijk “ik vind dat …. etc.". Hij bracht zijn persoonlijke mening als een objectief feit.
Punt 2: het woord ‘bioscoopmuziek’ bestaat niet eens. Bedoelde hij filmmuziek? En wat is daar dan mis mee?
Punt 3: niets ten nadele van Bach (“Geen dag zonder Bach”) en Mozart. Maar in Lahti wordt muziek van Mozart momenteel met succes gebruikt om hangjongeren te verdrijven van hun hangplek in het TRIO-winkelcentrum, midden in de stad.

Af en toe luisteren wij graag naar Bach en Mozart, en morgen gaan we naar een concert met heel veel muziek van Sibelius. Heerlijk!

Lautaskiista: een bordenkwestie?

Wat op Finlandsite wordt omschreven als een "Sluimerend conflict tussen Finse president en premier over vertegenwoordiging Finland bij vergaderingen EU-top" wordt in Finland kortaf "lautaskiista" genoemd. Letterlijk "meningsverschil over het (etens)bord".
Vanouds speelt de Finse president een belangrijke rol bij de buitenlandse politiek van het land. Bij de herziening van de grondwet, 10 jaar geleden, is die rol enigszins afgezwakt. In de grondwet staat nu dat de buitenlandse politiek van Finland wordt geleid door de President van de Republiek, in samenwerking met de Regering.
Sinds Finland lid is van de EU (1995) is de president, eerst Ahtisaari en daarna mevr. Halonen, bijna steeds aanwezig geweest bij de vergaderingen van de EU-top, samen met de premier. Voor de Finse (en Franse) president werd dus een extra bordje bij het diner klaargezet.
Nu het Verdrag van Lissabon in werking is getreden, is er bij de EU-top eigenlijk alleen nog maar plaats voor de premiers. Daarover zijn de meeste Finse deskundigen en partijen het wel eens. Maar mevr. Halonen stelt dat het Verdrag van Lissabon de Finse grondwet niet heeft gewijzigd. En daar heeft ze natuurlijk ook gelijk in.
Bij de komende EU-top is mevr. Halonen niet aanwezig, omdat er geen belangrijke zaken op buitenlands gebied worden besproken. En “buitenland” betekent tegenwoordig “buiten de EU”.
Er is een commissie aan het werk die een grondwetswijziging voorbereidt die de macht van de President op het terrein van de buitenlandse politiek gaat beperken. De grondwetswijziging gaat pas in bij het aantreden van de opvolger van mevr. Halonen (2012). De gedoodverfde toekomstige president, Sauli Niinistö, nu parlementsvoorzitter en voorzitter van de Finse voetbalbond, heeft al laten doorschemeren dat hij met de dag minder zin heeft om president te worden. Andere duidelijke kandidaten zijn er nog niet. 
Misschien had Finland in 1918 toch maar een koninkrijk moeten worden.

Eindelijk fatsoenlijke woordenboeken Fins - Nederlands v.v.

Jarenlang heb ik ernaar uitgekeken. En nu gaat het gebeuren. Begin 2010 (rond 1 maart) verschijnen het Groot woordenboek Fins - Nederlands en het Groot woordenboek Nederlands - Fins. Het zijn uitgaven van Het Spectrum. De delen kosten elk bijna € 80. Gelukkig is er nog wat tijd om te sparen.
Tot nu toe moet ik me behelpen met het - overigens heel goed bruikbare - kleine woordenboek van Rense 't Hooft (het boekje ziet er inmiddels heel beduimeld uit), en soms gebruikt ik de omweg via het Engels. Natuurlijk zijn er ook verschillende online-woordenboeken. Maar een mens is niet altijd online.
Het lijkt me leuk om in de nieuwe woordenboeken de vertaling van spreekwoorden en gezegden op te zoeken. Hoe zeg je in het Fins bijv. "Het kind met het badwater weggooien", "Iemand iets op de mouw spelden" of "Dat gaat alle perken te buiten"?

70 jaar geleden: begin van de Winteroorlog

Finland herdenkt vandaag het begin van de Fins-Russische Winteroorlog, die 105 dagen zou duren. Tijdens de Winteroorlog sneuvelden aan Finse kant 26.000 man, en raakten 43.500 gewond. Er vielen 957 burgerslachtoffers.
Bij de wapenstilstand op 13 maart 1940 moest Finland 12% van zijn oppervlakte afstaan aan de Sovjet-Unie.
Op de eerste oorlogsdag, rondom het middaguur, beschoten drie Russische vliegtuigen het treinstation in Lahti en een gebouw in de buurt daarvan. Daarbij werden vijf burgers gedood. Tijdens de Winteroorlog werd Lahti 23 keer gebombardeerd. Daarbij vielen in totaal 23 doden, 24 zwaargewonden en 22 lichtgewonden. Aan de bombardementen op Lahti namen in totaal bijna 400 vijandelijke bommenwerpers deel, die ongeveer 1600 explosieve bommen en meer dan 1000 brandbommen neerlieten.

Sinfonia Lahti op reis

Morgen is er weer een concert van Sinfonia Lahti in de “eigen” Sibeliushal. Dirigent is Jukka-Pekka Saraste en solist de Hongaarse pianist Dezső Ránki. Gespeeld worden: Joutsenet (Zwanen) van de Finse componist Raitio, het pianoconcert van Schumann en de Lemminkäinen-suite van Sibelius. Het programma wordt herhaald op 28 nov. te Wenen en op 2 dec. te Boedapest.

Op 27 nov. speelt Sinfonia Lahti o.l.v. Jukka-Pekka Saraste in Bratislava, met als solist Pekka Kuusisto. viool. Op het programma staan: Corrente II van M. Lindberg en werken van Sibelius: Zes humoresken voor viool en orkest, Twee serenades voor viool en orkest en de Zesde symfonie. Dit programma wordt herhaald op 29 nov. te Wenen, op 30 nov. te Linz en op 6 dec. (de Finse nationale feestdag) in Lahti.
Tot slot nog een paar pikante details.
Op zaterdag 28 november spelen in Wenen twee Finse orkesten! Sinfonia Lahti speelt ‘s middags in de Wiener Musiekverein (Gouden zaal). ‘s Avonds speelt het Helsinki Philharmonisch Orkest in het Konzerthaus o.l.v. John Storgårds, met als solist Jean-Yves Thibaudet, piano
Het Helsinki Philharmonisch Orkest speelt op 27 november met dezelfde solist ook in Boedapest in dezelfde zaal als Sinfonia Lahti op 2 december. De prijs van een kaartje voor het concert van het orkest van Helsinki loopt van 1500 tot 4000 forinten, dat van een kaartje voor Sinfonia Lahti van 1900 tot 6900 forinten. Verschil moet er zijn.

Ossi Runne

Gisteren waren we bij twee concerten.

Eerst bij het kamermuziekconcert op de zondagochtend, door leden van Sinfonia Lahti, in de Kalevi Aho-zaal van de Muziekschool. Gespeeld werden het duet voor cello en contrabas van Rossini, en het strijkkwartet opus 29 “Rosamunde” van Schubert.

‘s Middags waren we aanwezig bij het concert door het Symfonisch blaasorkest van Lahti in de Felix Krohnzaal van het Conservatorium. Er stond uitsluitend filmmuziek op het programma, voor een belangrijk deel ook muziek uit (oude) Finse films. Als gastdirigent trad niemand minder dan de “legendarische” Ossi Runne op. Een reden temeer om dit concert niet te willen missen!
Ossi Runne, inmiddels 82, is de Harry van Hoof of de Dolf van der Linden van de Finse radio en TV. In de tijd dat het Eurovisie Songfestival nog de moeite van het bekijken en beluisteren waard was, dirigeerde hij 22-maal het orkest tijdens de Finse bijdrage aan de liedjeswedstrijd, voor het laatst in 1989. Dat Finland niet erg hoog scoorde in de puntentelling lag heus niet aan hem. (Maar misschien wel aan de moeilijke Finse taal??)

Boos, kwaad, woedend, ziedend

(Eventueel: echt boos, echt kwaad, echt woedend, of echt ziedend.)
Bijna iedere week lezen we koppen in de Nederlandse media (via internet) waaruit blijkt dat iemand in Nederland, of zelfs een hele politieke partij “boos” is, of nog erger. Ook al een hype?
(Dit stukje ging dus niet over muziek, het volgende wel weer.)

….. en gitaarmuziek!

In Barcelona, maar ook in Lahti.
Vanavond speelt Sinfonia Lahti o.l.v. Okko Kamu het gitaarconcert “Yi2” van de Chinese componist Tan Dun. Solist is Ismo Eskelinen. Na de pauze de tweede symfonie van Schumann en tot slot “Lullaby”, de nieuwe UNICEF-hymne van de Canadees Steve Barakatt.
Voor ons de eerste kennismaking met Okko Kamu, die vanaf najaar 2011 de vaste dirigent wordt van Sinfonia Lahti.
Ook het afgelopen weekend was er weer veel live-muziek te genieten in Lahti. Wij waren bij drie concerten:

** Op zaterdagavond in de Ristinkirkko bij het concert van de Pyynikin Puhaltajat (harmonie uit Tampere) met zang door de bas Jaakko Ryhänen. Ook een Nederlands tintje: het concert werd geopend met de Pomp and Circumstance nr. 1 van Elgar, in een bewerking van Henk van Lijnschoten. Het concert werd besloten met de Handelian Song van Robert van Beringen, vast wel een Nederlandse (of Belgische?) componist.
** Op zondagmiddag bij een concert van de gezamenlijke strijkorkesten van de muziekscholen van Lahti en Oost-Helsinki, o.l.v. de sympathieke dirigent Géza Szilvay. Voor de pauze de jeugd tot 12 jaar (6o kinderen), en na de pauze de jeugd van 12 tot 20, ook zo’n 60 muzikanten. Prachtig! De orkesten gaan binnenkort op tournee door Europa.
** Op zondagavond in de Ristinkirkko liederen op bijbelteksten, gezongen door de wereldberoemde bariton Jorma Hynninen, op de piano begeleid door Jouni Somero.

Ja, ja, in Barcelona……

…… daar vind je romantiek. En nog heel veel meer!
Wij waren een weekje in Barcelona, om vitaminen op te doen voor de “donkere periode” in Finland. Zuidelijker dan Parijs waren wij in Europa nog niet geweest.
Vanuit ons appartementje in het centrum, aan de Gran Via de les Corts Catalanes en dichtbij de Plaça de Catalunya en de Ramblas, hebben we Barcelona grondig verkend. Van Picasso tot Miró, van de Joodse synagoge (met fundamenten uit de 3e eeuw) tot de Casa Battló, de Casa Milà en de Sagrada Familia (kerk) van Gaudi, van het Aquarium tot de Montjuïc, enz., enz. Het was zeer de moeite waard. Onze reisgids overdreef dus niet. Opvallend was het grote aantal scooters in het stadsverkeer, en het verkeerslawaai. Geen wonder dat men op straat minder mobiel loopt te bellen dan bij ons in Lahti.

Wij vlogen heen met de KLM via Schiphol en verbleven daar anderhalf uur. Een half uur langer dan gepland, omdat de catering de broodjes nog moest brengen. Terug vlogen we via Parijs. Waren de Pyreneeën op de heenreis nog sneeuwvrij, op de terugreis waren de bergtoppen met sneeuw bedekt. Bij thuiskomst bleek dat ook in Lahti de eerste sneeuw was gevallen, zodat de donkerheid (voorlopig?) voorbij is.
(Foto is genomen in een straatje van het oude stadsdeel, de Barri Gòtic.)

Signalen uit het vaderland

Inmiddels wonen we alweer meer dan 2 jaar in Finland, en we voelen ons nog steeds Nederlander. Hoe zou een allochtoon ooit zijn vaderland kunnen vergeten? We blijven dus gevoelig voor signalen uit het vaderland. Opvallend hoeveel producten uit Nederland te koop zijn in Lahti. We noemen een paar voorbeelden: Jonagold-appels, Conference-peren, radijsjes, paprika, tomaten, Frico-kaas, spullen van Euroshopper (zoals speculaas, maar geen Fries roggebrood meer), planten en struiken, en spullen van Curver en Brabantia.
We hebben ons wel afgeleerd om achter elk oranje T-shirt of muts een Nederlander te vermoeden. Maar laatst zagen we in de haven van Lahti een boot uit Kuopio liggen met de aanduiding “Pikmeer kruiser”. Dat zoeken we natuurlijk even op op internet. Jawel, gebouwd in Grou, Friesland.
We kijken nauwelijks meer naar Nederlandse TV-programma’s via Uitzending gemist. Minder leuke of interessante series dan vorig jaar? We luisteren des te meer naar Radio 4 via de internetradio. Alleen, die radioreclame! Waarom moet daarin vaak zo geschreeuwd worden? En weg met die stomme belspelletjes onder het eten, zoals Nootschieten, waarbij het de kunst is om uit een muziekfragment van anderhalve seconde de componist en het exacte werk te herkennen. Altijd weer dezelfde bellers, onder wie vaak ene Kees, die net zo lijzig praat als een vroegere collega (en mij dus weer aan het werk doet denken). Gelukkig weet Kees nooit het goede antwoord.

Een paar treden meer of minder.....

Als je in Lahti op het Marktplein (Kauppatori) staat, zie je op een heuvel in het zuiden het Stadhuis liggen, een ontwerp van Eliel Saarinen (1912). Vanaf dezelfde plaats heb je ook zicht op de Ristinkirkko (Kruiskerk), gebouwd op een heuvel aan de noordkant van het Marktplein. De Ristinkirkko uit 1978, een ontwerp van Alvar Aalto, is de hoofdkerk van Lahti, en wordt ook gebruikt voor concerten en bijzondere gelegenheden. De kerk beschikt over een prachtig orgel en telt 1150 zitplaatsen.
Rondom de Ristinkirkko is een "strijd" ontbrand die gaat over de vraag of aan het ontwerp van Aalto afbreuk is gedaan door de aanpassingen dit jaar (door de kerkelijke gemeente) van de stenen treden naar de kerk. Volgens degenen die het erfgoed van Aalto bewaken is het kruis in de zuidmuur van de kerk nu niet meer volledig vanaf het Marktplein te zien. Een commissie van de burgerlijke gemeente onderzoekt nu de klacht. Vraag is ook of aan de vereiste vergunningen is voldaan.
Nu een beetje wiskunde en meetkunde.
In de oude situatie (zie foto) had je eerst 12 treden, dan een vlak gedeelte, dan weer 8 treden, een vlak stuk, weer 6 treden, een vlak stuk en precies voor de kerkdeuren weer 4 treden. Totaal dus 12+8+6+4 = 30 treden.
In de nieuwe situatie zijn de 4 treden voor de kerkdeuren weggehaald ("te gevaarlijk!", volgens de kerkelijke gemeente), maar zijn 6 treden toegevoegd tussen het tweede en derde "vlak", in totaal dus 12+8+12 = 32 treden.
De commissie heeft gisteren het onderzoek ter plekke uitgevoerd en geluisterd naar de argumenten van de Aalto-stichting en het Stadsmuseum. In de vergadering van volgende maand komen de argumenten van de kerkelijke gemeente aan bod.

Jeugd en muziek

In Finland wordt veel aandacht besteed aan het muziekonderricht aan de jeugd. De Finse kinderen kennen, denk ik, ook veel meer (leuke) liedjes dan de Nederlandse kinderen. Jimi, een buurjongetje van nog geen anderhalf, is al met zijn ma naar een muziekcursus geweest. Wat ze daar dan precies doen, weet ik niet. Afgelopen week ben ik naar twee concerten geweest. Bij beide concerten speelde de jeugd de hoofdrol.
Op donderdag speelde Sinfonia Lahti onder leiding van de 29-jarige Schotse dirigent Rory Macdonald. Als soliste trad de 28-jarige Baiba Skride uit Letland op, in 2001 winnares van het Koningin Elisabethconcours te Brussel. Zij speelde op fantastische wijze het vioolconcert op. 28 van Karl Goldmark (1830-1915). (Sibelius, toen 25 jaar, studeerde in 1890-1891 bij Goldmark in Wenen.)
Op het programma stonden verder de ouverture tot de opera Don Giovanni van Mozart en de vijfde symfonie van Dvorak. Uiteraard weer een prachtig concert, ondanks de afwezigheid (door griep) van enkele prominente krachten van het orkest, onder wie de eerste en tweede concertmeester.
Een dag daarvoor was het de beurt geweest van het Jeugdsymfonie-orkest van Lahti o.l.v. Esa Heikkilä. Ik schat de leeftijd van deze jeugd op 20 tot 30 jaar. Gespeeld werden het Klarinetconcert no. 2 van de Finse componist Crusell (1808), met als solist de 19-jarige Taavi Oramo, en de negende symfonie van Dvorak.
Tot mijn verbazing zag ik bij dit concert ook Jimi en zijn moeder verschijnen. Eerst dacht ik nog “Waarom niet; dat moet kunnen”. Echter, Jimi meende regelmatig duidelijk hoorbaar commentaar te moeten geven tijdens het klarinetconcert door “Ka” te zeggen, of zelfs “Ka ka”. Heel vervelend voor de solist, vooral als je niet weet wat ermee bedoeld wordt. Gelukkig vertrokken Jimi en zijn moeder tussentijds, zodat niemand meer werd afgeleid van de schitterende muziek. Het enthousiasme van dit orkest en zijn dirigent was hartverwarmend. (En Jimi komt over een paar jaar vast wel terug.)

Laplands goud komt volgend jaar uit Lahti

Droevig nieuws vorige week voor de Finse bierwereld. Hartwall, een dochter van Heineken, maakte bekend dat de bierbrouwerij in Tornio (Lapland) wordt gesloten en dat de productie van Lapin Kulta (= Laplands goud) wordt overgebracht naar Hartwall te Lahti. Daar wordt de productie van blikjes bier verhoogd om aan de toenemende vraag te voldoen. Volgens Hartwall staat de biermarkt in Finland onder druk door onder meer de hevige concurrentie, de hogere belasting op alcohol en de toename van de import door Finnen die hun buitenlandse reisjes deels willen terugverdienen.

Een flesje Lapin Kulta wordt ook wel eens “lappari” genoemd. Volgens Helsingin Sanomat zou het logisch zijn om het bier nu ook maar een andere naam te geven: Lahden Kulta (“Mag ik een lahtari?”. Lahtari = slachter). Of het zover komt moeten we maar afwachten. Liefhebbers van Lapin Kulta schijnen al een boycotactie via Facebook te zijn gestart.

De boom in

En wat doet een Finse (van afkomst), op vakantie in Nederland? Alsof we hier niet bomen genoeg hebben.

Christian Lindberg

Over muziek moet je eigenlijk niet schrijven, je moet naar muziek luisteren en soms moet je ook naar muziek (en wat er omheen gebeurt) kijken, zoals gisteravond in het Sibeliustalo te Lahti.
Uitvoerenden:
Sinfonia Lahti o.l.v. de Zweedse dirigent Christian Lindberg. Solist: Christian Lindberg, trombone.
Programma:
1. Symfonie voor blazers (Stravinsky), 2. Helikon Wasp voor dirigerende trombonist en orkest (Christian Lindberg), 3. Serenade nr. 1 voor orkest (Brahms).
Bijzonderheden:
De dirigent - Lindberg dus - kwam het podium op en ging het podium af op een sukkeldrafje, het hoofd in de nek. Voor de pauze droeg hij een rood hemd met gele sterren, na de pauze (Brahms!) een zwart hemd. Na afloop van het concert bedankte hij met kushandjes het publiek voor het ovationele applaus, en gooide zijn welverdiende boeket bloemen de zaal in (het kwam terecht bij een meisje op de 8e rij).
Voor Helikon Wasp, een werk uit 2003, zaten de strijkers met de rug naar het publiek toegekeerd. De dirigent stond te midden van het orkest, met links en rechts van hem de slagwerkers. De blazers keken de dirigent dus op de rug. De solist - Lindberg dus - speelde niet alleen trombone, hij zong en declameerde ook nog (niet allemaal tegelijkertijd). Een heel boeiend en welluidend stuk, dat zo’n 17 minuten duurde.
Ik hoorde tijdens de plaspauze twee heren tegen elkaar zeggen dat het een jazz-achtig stuk was. Kan zijn. Ik moest meer denken aan West Side Story, in elk geval aan New-York. Maar volgens het programmaboekje ging het om een carnavaleske tocht door de wisselende landschappen van Midden-Griekenland.
Voorbeelden van het kunnen van Christian Lindberg - volgens sommigen de beste trombonist of de grootste trombone-komiek ter wereld - zijn te vinden op YouTube: The Return of Kit Bones en Csardas.

Kroegen en volksvermaak

Een van die vele leuke, kleine Finse musea is het Sinebrychoff-museum in Helsinki. Wij waren daar onlangs voor de tentoonstelling "Kroegen en volksvermaak" met een groot aantal schilderijen en pentekeningen van Hollandse en Vlaamse meesters uit de 17e eeuw. We zagen o.a. werken van Steen, Ter Borch, Ostade, Rembrandt, Brueghel de Jongere, Brouwer, Dirk Hals en Teniers. Niet alleen de vrolijke kanten van het drinken waren te zien, maar ook de minder prettige kanten: vechtpartijen, seksuele intimidatie en braken.

In de kelder van het museum was een tentoonstelling van de reclame door de jaren heen van het biermerk KOFF. De aanleiding voor deze tentoonstelling is de deregulering in Finland van de verkoop van licht-alcoholisch bier in 1969.
Het verband tussen kunst en bier ligt in dit geval als volgt. De uit Rusland afkomstige Nikolai Sinebrychoff verwierf in 1819 het alleenrecht om bier te mogen brouwen en te verkopen in Helsinki. Hij liet in 1848 een brouwerij bouwen op de plaats naast het huidige museum. De zaken gingen kennelijk zo goed, dat de familie kunst ging verzamelen, de basis voor het huidige museum. In 1921 schonk de familie de gehele kunstcollectie aan de Finse Staat. De bierbrouwerij werd voortgezet en maakt sinds 2000 deel uit van de Deense Carlsberg-groep.

De kop boven de recensie van de tentoonstellingen in onze krant luidde: "Sterke drank smaakte al eeuwen geleden in Nederland. En het bier veel later in Finland."

Bij de kassa van het museum meldde ik dat ik ook een oude Hollander was. Het leverde wel een glimlach, maar geen anderhalve euro korting voor gepensioneerden op. Maar wij zijn ook nog maar geprepensioneerd.

Nederlandstalige politiehond vrijgesproken, en zijn baas ook

De rechtbank van Lahti heeft een politieman vrijgesproken in de zaak van de "allochtone politiehond." De politieman was door een 35-jarige man uit Hollola beschuldigd van mishandeling en ambtsmisbruik bij een nachtelijke achtervolging in september 2007. De man uit Hollola was in zijn woonplaats met de auto tegen de vangrails gebotst, en het bos in gevlucht toen de politie hem met een politiehond op het spoor was. De man vertelde de rechtbank dat hij op de grond was gaan liggen, en dat de politie tweemaal de hond het bevel "pure" (= "bijt") had gegeven. Hij kreeg bijtwonden in beide benen en moest drie maanden ziekteverlof nemen. Hij eiste van de politieman en van de Staat 9000 euro schadevergoeding.

De rechtbank geloofde niet dat zo'n ervaren "hondenpolitieman" het bijt-bevel zou hebben gegeven. Dat gebeurt alleen maar in heel bijzondere gevallen. Volgens de rechtbank zat het verhaal van de man uit Hollola vol tegenstrijdigheden, waarbij de rechtbank meewoog dat de man die nacht in beschonken toestand verkeerde. Bovendien was de commandotaal van de in Nederland opgeleide hond nog steeds het Nederlands, zodat de hond Finstalige bevelen niet eens zou kunnen begrijpen.

De wachtmeester, die al 2000 achtervolgingen met politiehonden achter de rug had, vertelde de rechtbank dat de hond aan een lijn van 10 meter werd geleid, en dat de hond op een gegeven moment kreunend naar achter was gevlogen, omdat naar hem getrapt werd. De politie commandeerde de man op te houden met trappen en trekken. De wachtmeester verklaarde dat iemand die zich rustig overgeeft vier "nette gaatjes" in zijn benen krijgt en misschien wat blauwe plekken. Volgens de directeur van het politiehondeninstituut had de wachtmeester overeenkomstig de instructies gehandeld. Als naar een politiehond wordt getrapt, zal deze de hele tijd het doelwit blijven vasthouden.

De rechtbank oordeelde dat de man uit Hollola de verwondingen aan zichzelf te wijten had, en veroordeelde hem tot het betalen van de proceskosten ad 750 euro.
(Bron: Etelä-Suomen Sanomat van 17 september 2009)

Karaoke en Sibelius

Vandaag en morgen worden in Lahti de Wereldkampioenschappen Karaoke gehouden. met deelnemers uit zo’n 25 landen. Maar wij geven dit weekend de voorkeur aan de concerten tijdens het Sibelius-festival, vanavond met o.a. het vioolconcert en de derde symfonie van Jean Sibelius. Uitvoerenden zijn Sinfonia Lahti o.l.v. Jukka-Pekka Saraste en Henning Kraggerud (viool) uit Noorwegen.
Het luisteren naar het vioolconcert van Sibelius is te vergelijken met karaoke, want je zou bijna iedere noot willen meezingen. Maar dat mag natuurlijk niet. Wij zullen ons beheersen, te meer omdat we weten dat niet ver van ons vandaan nog twee Nederlanders in de zaal zitten: Wim en Caroline uit Maastricht, verwoede fans van Sibelius en van dit LSO (Lahti Symphony Orchestra, niet te verwarren met Limburgs Symfonieorkest). Dat zegt toch wel wat. Want, staan Maastrichtenaren niet bekend om hun chauvinisme?

Aber, nicht bei uns in Finnland!

Gistermiddag zat ik met zo'n 1800 anderen op de tribune bij de kwartfinale in Lahti van het EK Voetbal voor vrouwen. Het betrof de wedstrijd tussen Duitsland en Italië (2-1). Voor mij zat een Duitse supporter van zo'n 40 jaar, een Einzelgänger, zo te zien. Al een half uur voor de wedstrijd probeerde hij de stemming er in te brengen door aanhoudend een ongelooflijke herrie te maken met een ratel. Een vreselijk doordringend geluid, dat door merg en been gaat. Ook anderen (Finse toeschouwers) in mijn buurt hadden er last van. Dus sprak ik de man aan met "Bitte!" (10x). Hij keek me zeer verbaasd aan en zei: "Mensch, das gehört doch zum Fussball!" Ik bestreed dat, en zei dus "Das gehört nicht zum Fussball, allerdings nicht bei uns in Finnland!". Dat hielp gelukkig. De ratel heeft hij maar een paar keer gebruikt, en dan alleen nog maar heel kort (bij de aftrap, de doelpunten en het eindsignaal).
Toch maar goed dat hij mij voor een Fin aanzag. Een zekere mate van integratie kan soms echt geen kwaad.

In onze krant stond een lovend commentaar over de sfeer bij de wedstrijd tussen Denemarken en Nederland, een week geleden. Zoiets had men nog nooit meegemaakt bij een voetbalwedstrijd in Lahti. De Deense supporters waren vergezeld van een drumband (gelukkig stonden ze ver van ons vandaan), en de Nederlandse supporters deden het uitsluitend met vocale middelen.

The Best of Sinfonia Lahti & Rajaton

Deze week begint in Lahti het concertseizoen. Op drie achtereenvolgende avonden is in het Sibeliustalo Queen- en ABBA-muziek te horen, uitgevoerd door Sinfonia Lahti o.l.v. Jaakko Kuusisto, en de zanggroep Rajaton. De drie concerten zijn al maanden geleden uitverkocht.
De titel "The Best of Sinfonia & Rajaton" verwijst naar de beide succesvolle cd's die Sinfonia Lahti en Rajaton samen hebben gemaakt.
Omdat Sinfonia Lahti dit jaar 60 jaar bestaat kwam het orkest deze week met een speciale aanbieding: de generale repetitie vandaag kon gratis worden bijgewoond. De (900) kaartjes hiervoor waren in een mum "uitverkocht". Wij waren bij de gelukkigen. Dus zaten wij vanmorgen op de allervoorste rij, in een disco-achtige omgeving, een uur lang te luisteren naar vooral Queen-muziek. (Wij zijn meer van ABBA, maar nog meer van Sibelius. Volgende week vindt hier het Sibelius-festival plaats: 5 concerten in 4 dagen. En wij zijn daarbij!)